İktisat

Vilfredo Pareto (1848 – 1923)

Vilfredo Paretoİtal­yan neoklasik iktisatçı ve sosyolog. 1848 yılında Paris’e göçmüş bir İtalyan aristokrat ailesinin çocuğu olarak doğdu. Torino Politeknik Enstitüsü’nde inşaat mühendisliği eğitimi gördü. Mühendislik eğiti­minde edindiği matematiksel yakla­şımı ekonomik analizlerinde ağır­lıklı olarak kullandı. 1882 yılında Liberal Parti”den milletvekili adayı oldu ancak seçimi kazanamadı. 1889 yılında işini bırakıp, evlendi ve ma­kaleler yazıp konferanslar vermeye başladı. Bu dönemde ekonomiyle ilgilenmeye başlamıştı ve bir der­gide makalelerini yayımlamaktaydı. 1893 yılında Lozan Universitesi”nde Leon Walrasın kürsüsünü dev­raldı, isviçre”de de italyan hükümetinin politikalarını eleştirmeyi sür­dürdü. Bu dönemde peş peşe ki­taplar yazdı. 1900 yılında yazdığı bir makalede antidemokrat olduğunu açıkladı.

1907 yılında emekli olarak Cenova’ya yerleşti. 1916, 1920 ve 1921 yıllarında sosyoloji teorisini açıkladığı kitaplarını ya­yınladı. Bu dönemde faşist hareke­tin itibar gösterdiği bir düşünür ol­du. Faşistler Pareto’yu senatör yap­tılar, Cenevre Silahsızlanma Kon­feransına delege olarak davet etti­ler. Faşist Parti’ye doğrudan katıl­mamakla birlikte, bazı uygulamala­rını öven konuşmalar yaptı. 1923 yılında öldü. İlk önemli çalışması gelir dağı­lımı konusunda oldu. Matematiksel analizlere yer verdiği çalışmasında gelir dağılımının insanların yete­neklerine göre tarihsel olarak be­lirlendiğini ve dağılımı değiştirme çabalarının başarısız olacağını sa­vundu.

Walras‘ın genel denge mode­line karşı çıkarak marjinal fayda­nın ölçülemeyeceğini, buna karşılık bireylerin ihtiyaçlarını sıralayabile­ceğim, önceliklerine göre karar ver­diğini belirtti. Ünlü Pareto Optimumu yak­laşımı ile gelir dağılımından bağım­sız bir refah teorisi geliştirdi. Pareto”nun bu yaklaşımından sonra gelir dağılımı konusunu ahlaki bir sorun sayarak, ekonominin ilgi ala­nından çıkarma tavrı yaygınlaştı. Sosyoloji çalışmalarında rasyo­nel tüketici kavramını reddetti. Top­lumsal çelişkileri eski elitlerle ikti­dar arayan yeni elitler arasındaki mücadeleyle açıkladı. İktidarı elinde tutanların rakiplerini yok etmesini meşrulaştıran görüşler öne sürdü.

Pareto Optimumu

Neoklasik ik­tisatçı Pareto tarafından geliştirilen refah tanımı. Pareto’ya göre bir toplumdaki toplam refah toplum­daki bireylerin refahlarının topla­mından oluşmaktadır. Bu durum­da, toplumdaki herhangi bir bire­yin refahının artması toplam refahı artıracaktır. Ancak bir bireyin re­fahı artarken, diğer bir bireyin re­fahında azalma olursa toplam refah artmış sayılmaz. Eğer bir toplumda başka bir bireyin refahı azaltılma­dan, bir bireyin refahını yükseltme olanağı yoksa, o toplum maksi­mum refaha ulaşmış demektir. Bu durum, toplumda optimum kaynak dağılımının sağlandığını gösterir.

Pareto’nun yaklaşımında birey­sel refah kavramı esas alınmakta, bunun dışında bir toplumsal refah kavramı kabul edilmemektedir. Bi­reyler arası refah karşılaştırması söz konusu değildir.

Toplumda gelir da­ğılımı veri kabul edilmektedir. Bu kabuller sonucunda, her türlü gelir dağılımında toplam refahın mak­simize edildiğini savunmak olanaklı görülmektedir. Pareto insanların yetenekleri bakımından eşitsiz olduğunu, bu ne­denle gelir dağılımını dengeli hale getirme çabalarının başarısızlıkla so­nuçlanacağını savunmaktadır. Gelir dağılımının iktisadi analizden dış­lanmasından yanadır. Bu nedenle Pareto’ya göre bazı bireylerin du­rumunu daha iyi hale getirip, bazı bireylerin durumunu daha kötü ha­le getiren değişmelerin refahı ne yönde etkilediği söylenemez. Re­fah, ancak hiç kimsenin durumunu kötüleştirmeden bazı kişilerin du­rumunu iyileştirebiliyorsak artmış sayılır.


Italian neoclassical economist and sociologist. He was born in 1848 as a child of an Italian aristocratic family who had migrated to Paris. He studied civil engineering at the Turin Polytechnic Institute. He mainly used mathematical approach in engineering education in his economic analysis. In 1882 he became a deputy candidate of the Liberal Party but failed to win the election.In 1889 he left his job, married, wrote articles and gave conferences. At this period he began to take care of the economy and publish a journal article. In 1893 Lausanne University took over the title of “Leon Walras” Switzerland also continued to criticize the policies of the Italian government. During this period he wrote books in succession. In 1900, he wrote that he was an antidemocratic writer.

He retired to Genoa in 1907 and published his books explaining the theory of sociology in 1916, 1920 and 1921. In this period he became a philosopher of fascist action and the fascists invited Pareto as a delegate to the Geneva Disarmament Conference. With his direct participation in the Fascist Party, he praised some of his practices and died in 1923. His first important work was on income distribution.

He declared that Walras was opposed to the general equilibrium model and that marginal benefit could not be measured, but that I could sort out the needs of the individual according to his priorities. He developed an independent welfare theory of income distribution with the Pareto Optimum approach. Pareto’s approach to distribution of income is now a moral issue, and the attitude of the economy’s interests has become widespread. In sociology studies, he rejected the concept of rational consumerism, explaining the social contradictions in the struggle between the old elites and the new elites who sought power, suggesting legitimate arguments for those who hold power. 

 Pareto’s Optimum

Definition of prosperity developed by neoclassical economist Pareto. According to Pareto, the total well-being of a society consists of the sum of the welfare of the individual in society, and the welfare of any individual in the society will increase the total welfare but if the welfare of an individual increases while the welfare of another individual decreases, the total prosperity is not increased. If there is no possibility of raising an individual’s wealth without reducing welfare, that society has reached maximum refue, indicating that optimum distribution of resources is achieved in society.

In Pareto’s approach, the concept of individual welfare is taken as a basis, and the concept of social welfare is not accepted except for the comparison of welfare between individuals. Income distribution data is accepted in the society.

As a result of these assumptions, it is possible to argue that total welfare is maximized in all kinds of income distribution. Pareto argues that people are unequal in terms of their talents, and that their efforts to stabilize the distribution of income are unsuccessful. It is because income distribution is excluded from economic analysis. For this reason, according to Pareto, it can not be said that changes that have made some individuals better and some individuals worse have worsened the welfare.Welfare is considered to be increased if we can improve the situation of some people without worsening anybody’s situation.


 pareto comics


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d blogcu bunu beğendi: